Pacjenci z wrzodami żołądka

Hamują one wytwarzanie kwasu przez komórki gruczołowe żołądka. Stosuje się też sukralfat [Ancrusal], który przywierając ściśle do uszkodzonej błony śluzowej, działa jak ochronny „plaster”. Jest równie skuteczny.

Pozytywne działanie okazały się mieć również trójpierścieniowe środki prze- ciwdepresyjne, takie jak Sineąuan [lub Amitriptylinum], które zaczęto stosować w chorobie wrzodowej także u pacjentów, którzy nie cierpią na depresję. Mechanizm przeciwwrzodowego działania tych preparatów nie jest jasny.

Pacjenci z wrzodami żołądka w celu złagodzenia bólu tradycyjnie piją mleko, podczas gdy zawsze bardziej skuteczne i wskazane jest przyjmowanie jakiegoś środka zobojętniającego kwas. Nadmiar mleka to droga do otyłości, a także do podniesienia poziomu cholesterolu. Co więcej, białko zawarte w mleku może nawet stymulować wytwarzanie dodatkowej ilości kwasu, co oznacza nasilenie bólu zamiast ulgi. Jeśli cierpisz na wrzody, nie jedz nic późno wieczorem, ponieważ sprzyja to zwiększonemu wydzielaniu kwasu podczas snu. Unikaj też środków znanych z drażniącego działania na błonę śluzową żołądka, takich jak aspiryna i wszelkie niesterydowe środki przeciwzapalne stosowane w uporczy-wych bólach, jak: Clinoril [także Ibuprofen, Metindol, Naproxen] i inne. W razie bólu głowy czy innego można szukać ulgi biorąc paracetamol [Panadol, Apap, Tylenol].

Skoro są leki i dieta nie jest ścisła, dlaczego choroba wrzodowa tak zatruwa życie? Przypuśćmy, że pacjent z bólem „w dołku” zgłasza się do swojego lekarza, który kieruje go na badania i ostatecznie stawia diagnozę: owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy. Przepisuje mu jeden lub więcej ze wspomnianych wyżej leków. Po iluś dniach ból znika jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Przez kilka miesięcy pacjent kontynuuje kurację zażywając cymetydynę (Tagamet), ranity- dynę [Ranigast] albo sukralfat [Ancrusal]. Wreszcie zaczyna zmniejszać dawkę, aż do całkowitego odstawienia leków. Zaleca się przerwanie stosowania leku, Ranigastu lub Tagametu, po upływie trzech do sześciu miesięcy od wyleczenia wrzodu. [Leki powinny być odstawiane powoli – przez miesiąc przyjmuje się tylko dawkę wieczorną.] Robimmy tak, ponieważ za mało jeszcze wiemy o skutkach długotrwałego stosowania tych antagonistów receptora histaminowego – sukralfat [Ancrusal] nie wchłania się do krwiobiegu, więc nie stanowi problemu. Gdyby wtedy powtórzyć badania (nie ma powodu tego robić, jeżeli wrzód był w dwunastnicy), prawdopodobnie nie wykazałyby nic, poza śladem w postaci blizny wrzodowej. Problem polega na tym, jak zapobiec nawrotom.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Kategorie